Podzielność uwagi to umiejętność intensywnego skupiania uwagi równocześnie, co najmniej na dwu przedmiotach, czynnościach (S. Gerstmann).
Jest cenną umiejętnością.
Zależy od tego, w jakim stopniu przedmioty są ze sobą powiązane i do jakiego stopnia zautomatyzowane są czynności, na które uwaga musi się dzielić. I tak, im ściślej przedmioty te są ze sobą powiązane i im większa jest automatyzacja, tym łatwiej o podzielność uwagi (S. L. Rubinsztejn), np. podczas wykładu, gdy opanujemy czynność notowania, to ta czynność pozwala nam się lepiej skupić na jego treści.
Pojemność uwagi to liczba elementów, które jednocześnie, w bardzo krótkim czasie, "na pierwszy rzut oka" człowiek jest w stanie zauważyć.
Pod koniec XIX w. po zastosowaniu tachistoskopu, czyli przyrządu do krótkotrwałego eksponowania bodźców wzrokowych przeprowadzono badania, dzięki którym ustalono, że w ciągu 1/10 sekundy dorosły człowiek może zauważyć 5-6 jednorodnych niepowiązanych elementów (liter, cyfr, figur),
uczeń I klasy tylko 2-3 obiekty, a
uczeń VI klasy - 3-4 elementy.
Wg P. J. Galpierina istnieje tylko jedna droga prowadząca od nieuwagi do uwagi - metoda etapowego kształtowania tej czynności. Jest to proces długotrwały. Psycholog ten przeprowadził eksperyment, w którym uczniowie klas III z brakiem uwagi mieli wyszukać i poprawiać błędy w tekście - wg wskazówek, tj. najpierw zaznaczali sylaby, potem mogli sprawdzać bez oddzielania sylab, potem mówili "na głos" jakie czynności wykonują już bez instrukcji, następnie pozwalano im mówić szeptem i na ostatnim etapie - cicho. Z etapu na etap wykonywali korektę bezbłędnie, jednak tylko w warunkach eksperymentalnych. W domu, w szkole nadal popełniali błędy z powodu nieuwagi - nie nastąpiło zjawisko transferu opanowanej techniki. Podjęto dodatkowe działania (m.in podczas eksperymentu dodatkowo wykonywali korektę własnych prac) które doprowadziły, że u badanych kontrola przeszła w czynność umysłową.
T. H. Allen sformułował następujące zasady:
1. Walczyć z rozproszeniem uwagi.
2. Słuchać całego materiału; nie części informacji, tych interesujących, czy łatwych.
3. Słuchać aktywnie. Słuchacz prowadzi rodzaj takiego cichego dialogu z wykładowcą, nie tylko podąża za jego myślami, ale również wybiega naprzód.
4. Korzystać z prawidłowości jaką jest różnica w tempie mówienia (ok. 125 SNM) i myślenia (400 SNM) i analizować odbierane informacje, w przeciwnym razie myśli będą "błądzić".
5. Skupiać uwagę na słowach, nie na sposobie mówienia czy wyglądzie wykładowcy.
6. Być świadomym emocjonalnego filtrowania informacji. Emocje blokują dostęp do naszej świadomości te nieprzyjemne informacje - niezgodne z naszym systemem wartości, by to przezwyciężyć proponuje się ocenę zarezerwować na później i postarać się zrozumieć każdy punkt widzenia rozmówcy.
Koszulka z napisem: Wszystko, co mówię będzie na sprawdzianie.
Ciekawy sposób na koncentrację uczniów podczas lekcji.
... gra w której dzieci ćwiczą swoją pamięć rysując portrety różnych postaci.
Dzieci (grupa starsza) biorące udział w treningu pamięci w projekcie pn. "Częstochowski parasol pieczy zastępczej".
Wg P. J. Galpierina istnieje tylko jedna droga prowadząca od nieuwagi do uwagi - metoda etapowego kształtowania tej czynności. Jest to proces długotrwały. Psycholog ten przeprowadził eksperyment, w którym uczniowie klas III z brakiem uwagi mieli wyszukać i poprawiać błędy w tekście - wg wskazówek, tj. najpierw zaznaczali sylaby, potem mogli sprawdzać bez oddzielania sylab, potem mówili "na głos" jakie czynności wykonują już bez instrukcji, następnie pozwalano im mówić szeptem i na ostatnim etapie - cicho. Z etapu na etap wykonywali korektę bezbłędnie, jednak tylko w warunkach eksperymentalnych. W domu, w szkole nadal popełniali błędy z powodu nieuwagi - nie nastąpiło zjawisko transferu opanowanej techniki. Podjęto dodatkowe działania (m.in podczas eksperymentu dodatkowo wykonywali korektę własnych prac) które doprowadziły, że u badanych kontrola przeszła w czynność umysłową.
