Czy wiesz, że nastawienie do stresu zmienia jego skutki.
W pewnym badaniu menedżerowie oglądali jeden z dwóch filmów. Pierwszy pokazywał stres jako paraliżujący nasz rozwój, drugi jak presja usprawnia działanie umysłu. Po sześciu tygodniach badacze odkryli, że ta ostatnia grupa miała mniej problemów zdrowotnych i odczuwała większe zadowolenie z pracy. Ci mieli przekonanie, że stres przyczynia się do poprawy nie do pogorszenia wyników.
Jak wykorzystano w praktyce regułę wsparcia społecznego?
W firmie Ochsner wprowadzono regułę 10/5, gdy ktoś z pracowników znajdzie się w odległości 10 stóp od kogoś innego na terenie szpitala, ma nawiązać kontakt wzrokowy i się uśmiechnąć, w odległości 5 stóp ma powiedzieć "dzień dobry".
Od momentu zmiany zachowań wszyscy czują się bardziej szczęśliwsi, odnotowano większą liczbę wizyt, zwiększyło się prawdopodobieństwo polecenia firmy...
Nowoczesny sposób życia znacznie zmniejsza ilość i jakość relacji społecznych, tymczasem silne wsparcie otaczających nas ludzi jest największym prognostykiem szczęścia w okresach dużego stresu.
Wysoki poziom wsparcia społecznego jest dobrym prognostykiem długiego życia jak regularne wykonywane ćwiczenia fizyczne, a słabe wsparcie społeczne jest tak samo szkodliwe jak nadciśnienie (J. Holt-Lunstad, T. Smitha i B. Laytona).
Niewielkie zaangażowanie w życie społeczne zwiększa ryzyko zachorowania na zespół otępienny o 41 proc., nieliczne kontakty zwiększają to ryzyko o 57 proc., samotność o 58 proc.
Zaangażowanie w zbyt wiele spraw, rozdrażnienie, czy tak opisujesz siebie?
Niepokój aktywuje ciało migdałowate - część mózgu odpowiedzialną reagowanie na zagrożenia. To z kolei powoduje wycofanie zasobów z obszaru kory przedczołowej, który odpowiada za skuteczne rozwiązywanie problemów.
Trening pozytywnego myślenia (np. zapisywanie trzech rzeczy za które jesteśmy wdzięczni, przez trzy tygodnie) może zaowocować trwałymi zmianami - jak pokazują badania z dziedziny neuroplastyczności - i zwiększyć ogólne samopoczucie i zadowolenie z życia.
Włoski anatom Giulio Cesare Aranzio w 1564 roku wprowadził termin hipokampa, grecka nazwa znaczy konik morski. Dziś hipokamp - o którym wiadomo, że jest kluczowy dla uczenia się i pamięci - jest głównym obiektem zainteresowań Eleanor Maguire, neurobiolog, profesor University College London, znanej z badań nad mózgami londyńskich taksówkarzy.
Ta struktura leży głęboko we wnętrzu mózgu po wewnętrznej stronie płata skroniowego, po prawej i lewej stronie. Odpowiada za uczenie się zdarzeń, tzn. jeśli czegoś nowego mamy się nauczyć musi to przyswoić nasz hipokamp. Kiedy pacjentowi H. M. operacyjnie usunięto obustronnie hipokamp, okazało się, że nie był w stanie zapamiętać żadnego nowego zdarzenia, mógł ciągle na nowo czytać gazetę i za każdym razem dziwić się wiadomościom, które były dla niego zupełnie nowe.
Zobacz też TUTAJ, TUTAJ, TUTAJ
